Erica - jonge Gelenaar die nog steeds de nasleep van een coronabesmetting ondervindt

Erica vertelt over hoe zij de coronaperiode tot nu toe ervaarde en hoe belangrijk vaccinatie voor haar is.

Erica: ‘Op 23 mei 2020 schreef ik onderstaande tekst op mijn Facebookpagina: 

Normaal schrijf ik zelf nooit iets en deel ik alleen maar dingen die ik vind dat gedeeld moeten worden. Dit is één van de zoveel verhalen die niet in de media gedeeld worden, maar toch nuttig zijn, vind ik.

13 maart, de dag dat het allemaal begon…

Een vrijdag was dat. Een vrijdag dat ik naar het werk reed en me dwaas voelde. Een vrijdag waarbij ik heel de dag het gevoel kreeg dat ik de dag er voor te hard in de drank gevlogen was. Ik reed naar huis, en belde een vriendin op. Handsfree uiteraard. We gingen iets drinken, ik voelde me nog steeds dwaas. Door al het (vrijwilligers)werken en mijn lessen Arabisch dacht ik. Corona is maar een klein griep’ke, toch?

14 maart. Ik sta op en voelde mij prima. Ik sliep niet thuis.

15 maart. Ik sta op en voelde mij ziek. Hoe dat ziek voelen voelde? Geen idee. Ik was ziek en zou koste wat kost naar huis gaan. Eens thuis ben ik in de zetel gaan liggen. Heel de dag heb ik geslapen. Koorts…

Maandag 16 maart begon alles alleen maar erger te worden. Meteen de huisarts gebeld. Vermoeden corona, quarantaine.

De dagen nadien zijn vaag. Het is erger geworden, dat weet ik. Wat mijn symptomen waren? Hoesten, koorts, ademnood, keelpijn, hoofdpijn. Heel der dagen slapen. Iedereen in het gezin ziek, behalve mijn broer, raar? Of toch normaal?

Ik moest overgeven, heel der dagen. Hetgeen er in ging, ging er ook uit. De rest van de symptomen bleven. Praten, lukte niet meer. Mijn concentratievermogen, weg.

Eindelijk, het praten kon. Keel- en koppijn weg. Oef! Ik ben beter, dacht ik. Al 3 dagen niet meer overgeven, klaar om te gaan werken dacht ik.

We zijn ongeveer een maand later. Mag nog niet gaan werken, ik krijg coronaplekken. Ik word naar een triagepost gestuurd. ‘ge moogt gerust zijn, COVID-19’. Gerust zijn? Moet ik geen test hebben? Oké, nieuwe medicatie gekregen. Gaat zo mijn druk op mijn borstkas en middenrif verdwijnen? Kan ik zo beter ademen?

Alweer een maand later. Ik word gefrustreerd. Ik kan nog niks, ik mag nog niks. Weer die rare vlekken op mijn gezicht. Weer een wekelijks telefoontje met de dokter. Ik ben jong, ik hoef niet naar het ziekenhuis. Ik kan het zelf.

Nu, meer dan 3 maanden later. Ik ben nog steeds thuis. Ik mag gaan werken maandag. Ik ben bang. Kan ik hervallen? Kan ik anderen besmetten? Kan ik het aan?

Ik ben niet alleen.. er is een facebookgroep met mensen die ook langdurig deze ziekte ervaren. Vlaanderen, 1104 leden in de groep. Ik ben niet alleen? Ik overdrijf niet?

De maanden die daarna volgden waren erg intens. Ik moest ander werk zoeken omdat de plek waar ik werkte wegging, en ik kon/mocht van de huisarts maar maximum halftijds werken. 

Momenteel ben ik 4/5e aan het werk, en dat lukt net doordat thuiswerken mogelijk is. Als 23-jarige met een druk (sociaal) leven is dat niet zo vanzelfsprekend. Ik weet ook dat ik binnenkort moet kiezen tussen een avondje met vrienden op café in het weekend, of de maandag er op gaan werken. De vermoeidheid, de ademhaling en de pijn zijn nog steeds 'muren' waar ik tegenaan bots. Ik heb dan ook heel erg een FOMO-gevoel (een angst dat je steeds alles gaat missen) als ik alles weer mag doen. Ik ga keuzes moeten maken die ik op deze leeftijd gehoopt had om nog niet te hoeven maken. 

Ik denk dat ik deze periode sowieso anders beleefd heb. Doordat ik redelijk heb afgezien van mijn besmetting, ben ik ook wel erg voorzichtig geweest in wat ik deed. Ik mis het wel echt om bij mijn vrienden te zijn, maar ik vind het maken van een wandeling met één of meerder personen zeker een waardige vervanging. Door corona heb ik ook wel echt geleerd om te genieten van de kleine dingen in het leven en van de momenten die je beleeft. 

Voor mij is vaccinatie heel erg belangrijk. Ik leef nu eigenlijk een beetje met een constante 'stress' dat ik het opnieuw ga krijgen. Iets wat natuurlijk echt niet fijn is. Jonge mensen kunnen ook ziek worden, en dat wordt heel vaak vergeten. Het vaccin gaat meer rust bieden en perspectief geven aan een wereld zonder corona. Een wereld zoals we ze voor maart 2020 kende. 

Zoals ik hierbij aanhaalde, ben ik wél ziek geworden. Daarbovenop geeft vaccinatie ons perspectief om weer te kunnen feesten, uw vrienden vast te pakken, uw familie een dikke knuffel te kunnen geven,... zonder dat je bang moet zijn om anderen of jezelf te besmetten. Om te feesten en naar een ver land op reis te gaan. Om nieuwe mensen te ontmoeten zonder dat je anderhalve meter afstand hoeft te bewaren.’