Joris Van Eeghem - leerkracht Nederlands

Joris Van Eeghem, leerkracht Nederlands van Sint-Dimpna College Geel vertelt over zijn ervaring tijdens de coronaperiode.

"Eerlijk gezegd had ik het niet echt zien komen. In januari en februari maakten we met zijn allen nog flauwe mopjes of opmerkingen van ongeloof over hoe efficiënt ze in China een miljoenenstad konden stilleggen, of over hoe snel Chinezen een ziekenhuis konden bouwen. Ik kon de skilatten van mijn heerlijke krokusvakantie in Oostenrijk als het ware nog ruiken toen er op donderdagavond 12 maart werd beslist dat we de volgende dag de scholen zouden sluiten voor een aantal weken. In plaats van een ‘gewoon’ dagje les, werd die vrijdag een echt vrijdag de dertiende, een dag van veel vragen en weinig antwoorden. Het enige wat we konden doen, was afscheid nemen van onze jongeren en hen geruststellen over de onzekere tijden die komen zou. Heel bevreemdend, een gevoel dat iedereen ondertussen onwaarschijnlijk goed kent.

Sindsdien zijn leerkrachten zich met vallen en opstaan gaan omscholen naar digi-krachten. Of we nu willen of niet, of het nu ons ding is of niet, vaak is de computer de enige weg om nog enige vorm van contact te hebben met school, collega’s en leerlingen. De IT-collega’s die vroeger misschien nog met argusogen werden bekeken of ontweken – omdat niemand hun moderne vreemde taal begreep of het kon opbrengen dat echt te proberen – werden voorlopers in de strijd. In geen tijd werden we uitgedaagd om Webinars te volgen, chatsessies te organiseren, Widgets te maken, of live-sessies te creëren binnen Smartschool, Teams of Zoom. Het enthousiasme dat elk van ons voelt om onze leerlingen en collega’s absoluut niet in de steek te willen laten in deze tijden, zorgden voor een enorme drive om ons in no time thuis te voelen in die minder bekende wereld. Vermoedelijk ziet de steile digitale leercurve van alle collega’s leerkrachten binnen het Vlaamse onderwijs er nóg indrukwekkender uit dan die van de coronacijfers.

Toch voelt dit alles vaak slechts aan als een doekje voor het bloeden, als bezigheidstherapie tot het échte werk weer kan en mag beginnen. Laat ons eerlijk zijn, hoe creatief we ook zijn om te app-eritieven, te e-meeten, te pre-teachen, … een mens is niet gemaakt om de godganse dag alleen maar naar een scherm te staren. Een harde les voor onze jongeren die dat een paar maanden geleden waarschijnlijk absoluut nog niet hadden willen geloven. Is het mogelijk dat bij onze digitale generatie een soort van indigestie ontstaat voor alles wat scherm is? Misschien is dat overdreven maar je merkt wel aan alles dat onze leerlingen op een harde manier leren dat ‘hun’ social media vaak ontoereikend zijn. Eigenlijk verlangen ze naar écht contact: een knuffel van de vriendin, een kus van hun lief, een schouderklopje van hun beste maat, de vertrouwde nabijheid van hun favoriete leerkracht. Verstaanbaar want uiteindelijk is lesgeven – en ruimer genomen: communiceren – veel meer dan droge kennisoverdracht. Leerkrachten willen er zijn voor maar ook samen met hun leerlingen. Sorry ouders, maar het zijn ónze kindjes, hoe jong of oud ze ook zijn!

Verder zouden we ook geen leerkrachten zijn als we ook hier niet zoeken naar een les. Wat vertel je later aan je kleinkinderen over deze bizarre coronaperiode? Dat het een bizarre mix was van extreme nabijheid tijdens gedwongen afstandelijkheid. Dat een mens niet gemaakt is om in zijn kot te blijven, zoals een hond in een hok. Hokjesdenken is sowieso nooit een goed idee. En vooral dat mensen hunkeren naar contact, naar écht contact. We hebben elkaar zo hard nodig. Hopelijk vergeten we dat niet te snel als straks de mallemolen weer op toerental komt."