Paul - hoofdverpleegkundige wzc Wedbos

Paul vertelt over hoe hij de coronaperiode tot nu toe ervaarde en hoe belangrijk vaccinatie voor hem is.

Paul: 'Ik ben een vrij sociaal persoon die al 40 jaar aan de slag is als verpleegkundige en heel veel mensen kent. Ik kom heel graag onder de mensen en als ik ergens kan helpen doe ik dat met alle plezier. Daarnaast ben ik een geboren en getogen Gelenaar die heel graag in Geel woont en werkt. De slogan “Je komt er, je blijft er.” is helemaal van toepassing op mij 😉. Ik voelde me als verpleegkundige ook een beetje moreel verplicht om mijn steentje bij te dragen om de bevolking mee te vaccineren. Bovendien zou ik ook heel veel voormalige collega-verpleegkundigen terugzien waarvan ik wist dat zij zich ook opgegeven hadden als vrijwilliger.

Mijn eerste “werkdag” is prima verlopen. Bij het binnenkomen trof ik al direct enkele “oude” bekende collega’s en de sfeer was meteen super. Een half uur voor het vaccineren van start ging, kregen we een rondleiding in het vaccinatiecentrum met de nodige uitleg over wat van een verpleegkundige verwacht wordt. Ik had meteen het gevoel dat ik zeer welkom was! Als verpleegkundige hebben we drie taken: het optrekken van de vaccins, anamnesegesprekken afnemen van de bezoeker en het vaccin toedienen en registreren. De eerste twee dagen heb ik vaccins toegediend en geregistreerd. De derde dag heb ik anamnesegesprekken afgenomen en binnenkort ben ik ingepland om de vaccins mee klaar te maken voor toediening. Tot op heden bevalt het me heel erg.

Mijn eerste indruk is dat in het vaccinatiecentrum alles zeer goed verloopt. Alles is prima georganiseerd en er zijn veel enthousiaste vrijwilligers. Als ik meer tijd had, zou ik met alle plezier meerdere keren per week komen helpen. Het is echt opvallend hoe gemotiveerd de vrijwilligers zijn! Mensen die zich laten vaccineren zijn heel dankbaar omdat ze eindelijk gevaccineerd worden. Sommige bezoekers hebben wel wat vragen, en soms ook twijfels, maar tijdens het anamnesegesprek kunnen we hen snel geruststellen. Er is bovendien altijd een dokter aanwezig om “moeilijke” vragen te beantwoorden.

Ik heb in ons woonzorgcentrum, en ook privé, ervaren wat COVID-19 kan aanrichten en dan is het echt niet moeilijk om de beslissing te nemen om je te laten vaccineren. Bovendien werk ik in ons woonzorgcentrum dag in dag uit bij bewoners met een minder goede tot zwakke gezondheid. Je laten vaccineren is dan ook een manier om onze bewoners te beschermen tegen het levensbedreigende virus. En hoe meer mensen er gevaccineerd zijn, hoe vlugger de poort naar een “normaal leven” terug open kan!

Zoals veel mensen kijk ik ernaar uit om terug met meer mensen samen te komen. Opnieuw in groep kunnen sporten, gezellig op restaurant gaan, met vrienden een pint gaan drinken, naar uitgestelde feestjes gaan, terug met vakantie gaan, weer “vrij” zijn….. . Waar ik echter het meeste naar uitkijk is de geboorte van mijn eerste kleinkind, dat ondertussen al 1 jaar is, eindelijk met de ganse familie te kunnen vieren!”

Nu alle bewoners en personeelsleden gevaccineerd zijn, is er nog niet veel extra mogelijk voor ons. Wij moeten ons immers houden aan de coronarichtlijnen die het Agentschap Zorg & Gezondheid oplegt en die zijn voor de woonzorgcentra nog steeds vrij streng. We merken wel dat zowel bewoners als medewerkers nu een “veiliger” gevoel hebben. Er is ook terug meer rust onder de bewoners en hun familieleden. De familieleden van onze bewoners zouden wel graag meer versoepelingen zien. Ondertussen worden er wel terug meer animatie-activiteiten georganiseerd en bij mooi weer trekken we met onze bewoners ook naar buiten.

Zoals velen onder ons kijken onze bewoners en personeelsleden ernaar uit om terug meer sociale contacten te hebben. Veel van onze bewoners verlangen er ook naar om eindelijk hun kleinkinderen terug te mogen ontvangen. Nu zijn er alleen maar buitencontacten mogelijk met kleinkinderen. We hebben binnenkort twee bewoners die 100 jaar worden en we hopen echt dat we dit (uitgebreid) kunnen vieren! De dag dat huisdieren terug welkom zijn, zal voor sommige bewoners ook leuk zijn. Kortom, het is duidelijk dat ook de bewoners van een woonzorgcentrum terug naar het “normale” leven verlangen!'